Μια ενωτική κίνηση κόντρα στο συνδικαλιστικό κατακερματισμό.
Με μια συνέλευση πάνω από 50 εργαζομένων από διάφορες ειδικότητες στο φάρμακο αποφασίστηκε, στις 26/2, η ίδρυση μιας επιτροπής αγώνα που στοχεύει να ενεργοποιήσει τους εργαζόμενους, σπάζοντας τον υπάρχοντα κατακερματισμό της συνδικαλιστικής διάρθρωσης του κλάδου. Η ιδέα της επιτροπής γεννήθηκε μέσα από την παρέμβαση σε χώρους δουλειάς, όπου φέτος έχει ξεσπάσει ένα όργιο απολύσεων. Μέλη της Αγωνιστικής Πρωτοβουλίας Ιατρικών Επισκεπτών, που συμμετέχουν και στηρίζουν αυτή την κίνηση, περιγράφουν στον Δρόμο τις δυσκολίες να οργανωθεί μια πραγματική αντίσταση στους χώρους δουλειάς, αφού στον κλάδο υπάρχουν δυο διαφορετικές ομοσπονδίες και αρκετά σωματεία (τρία κλαδικά στην Αττική) με ελάχιστη συσπείρωση εργαζομένων.
Τουλάχιστον 2.000 απολύσεις μετρά ο κλάδος από τον περσινό Φλεβάρη και ο κατάλογος δεν σταματά: αυτή την εβδομάδα, σε απολύσεις προχώρησαν η Alapis, ετοιμάζει νέες η ΑΝΦΑΡΜ, ενώ αντίστοιχες κινήσεις γίνονται και στην Pfizer. Ο ανταγωνισμός μεταξύ των επιχειρήσεων ωθεί σε συρρίκνωση των θέσεων εργασίας, παρ’ ότι ο κλάδος των φαρμακευτικών, ακόμα και μέσα στην κρίση, παρουσίασε κέρδη. Παράλληλα, οι επιχειρήσεις αυθαιρετούν, παραβιάζοντας το ωράριο, μειώνοντας αποδοχές, όπως τα εκτός έδρας και τις αποζημιώσεις των λεγόμενων «συνεδριακών ημερών» (σαββατοκύριακα) κ.λπ.
Η κατάσταση αυτή δεν πυροδότησε αντίστοιχες αντιδράσεις.
Στο κάλεσμα που έβγαλε η Επιτροπή Αγώνα διαβάζουμε χαρακτηριστικά:
«Όλο αυτό το διάστημα που ο κλάδος μας βρίσκεται αντιμέτωπος με αυτή την επίθεση, το συνδικαλιστικό κίνημα στο φάρμακο βρέθηκε μπροστά σε μια σειρά αδυναμίες: διαφορετικές ομοσπονδίες και αντίστοιχα σωματεία, αλλά απουσία τις περισσότερες φορές από τους χώρους εργασίας. Δεκάδες σωματεία και σύλλογοι με εκατοντάδες μέλη Δ.Σ., με μικρή έως ανύπαρκτη συμμετοχή στα καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι συνάδελφοι. Μη συμμετοχή των περισσότερων συναδέλφων, ιδιαίτερα των νέων, στις διαδικασίες των σωματείων και άγνοια ακόμα και της δομής ή λειτουργίας τους.
Έτσι, οι σημαντικές κινητοποιήσεις που αποφασίστηκαν από τα συνδικάτα και τις ομοσπονδίες στο φάρμακο (απεργία, στάσεις εργασίας, παραστάσεις έξω από ορισμένες από τις εταιρίες που προχώρησαν σε μαζικές απολύσεις) δεν στηρίχτηκαν όσο έπρεπε και υπονομεύτηκαν, τελικά, όσον αφορά τη μαζικότητα που θα μπορούσαν να έχουν.





